Tot Genoegen

Leuvense kliniek, afdeling Heelkunde, gang 3. De relatieve zondagmorgense rust wordt rond 9 uur verstoord door een resoluut binnenstappende dame, die aan een verpleegster de mededeling doet dat ze een bekende "efkes goeiendag" wil zeggen.

- "Mevrouw, 't is nog maar negen uur, het bezoek begint pas om twee uur vanmiddag, eigenlijk hebben we dat niet graag en het mág ook niet, uiteindelijk."

- "Veel si en la en 't is nen iele goeie vriend en 't zou niet lang duren..."

Blijkbaar raakt ze toch binnen en ik hoor ze ruim een kwartier onophoudelijk kwetteren tegen haar vriend-slachtoffer, die zich beperkt tot "och ja" en "allee, gij?" Intussen herhaalt de bezoekster telkens twéé keer wat ze al eerder gezegd heeft, begint over Pierre en Raymond - die de patiënt niet eens kent, denk ik, want hij wordt nóg zwijgzamer - en over de gemeentepolitiek in Betekom, geloof ik.

Ik moet even ingedommeld zijn en weet dus niet precies hoe het spektakel afgelopen is: met zachte dwang, een boze hoofdverpleegster, manu militari...? Na een halfuur was het in ieder geval stil geworden, daar. Maar ik ben er zeker van - al heb ik het niet echt kunnen horen - dat die twee aan het eind van hun "gesprek" de volledige Belgische staatshervorming rond hadden.

Sommige mensen interpreteren het begrip efkes goeiendag zeggen héél breed.

Redelijk weer in de paasvakantie, in een overigens    soms bijna zomerse maand april.

Heel wat medemensen hebben het te moeilijk om met vakantie te gaan. Maar naar 't schijnt hebben ook heel wat medemensen het moeilijk om te kiezen WAAR ze met vakantie zullen gaan. Natuur, cultuur, sport, platte rust, avontuur, zee, bergen... daarmee zijn de criteria zowat op.

Nu is er iets nieuws op de markt: kies een kleur en bepaal op die manier wat je reisbestemming zal zijn.

Probeer het eens uit. Het levert allicht geen (betaalbare) vakantiebestemming op, maar wel prachtige foto's...

Een paar jaar geleden had de jonge deerne Henin/Clijsters (?) iets speciaals gedaan op een tennisveld in Parijs. Ik geloof zelfs dat koning Albert erbij was en een zoen kreeg. Of was het onze kroonprins? 't Zal wel niet, die was toen nog veel te jong. In ieder geval: toen om 7 uur des avonds op de VRT Het Journaal begon, opende het met dát bericht en hield dat EEN KWARTIER vol: tijdens het meest bekeken en hoogst gewaardeerde nieuwsprogramma! Terwijl er nadien toch nog een sportrubriek volgt. Terwijl de jongedame in Parijs alleen maar haar uiterste best had gedaan (zoals de meeste werkende mensen) en er rijkelijk voor vergoed werd (euh..., ietsje méér dan de meeste werkende mensen).

Enfin, op de website van de VRT-redactie postte ik een kort berichtje: of ze het normaal vinden dat een sportprestatie als eerste onderwerp op het nieuws komt en zóveel aandacht moet krijgen.

En de redactie antwoordde! Dat ze dat deden en nog zullen doen omdat sport een grote 'maatschappelijke relevantie' heeft en omdat 'er zoveel kijkers belangstelling voor hebben'.

De maatschappelijke relevantie van sport? Tja, financieel valt er over dat wereldje veel te zeggen, zeker wel - maar is dat een argument voor primetime in het nieuws? Is het talent dat de meisjes meegekregen hebben en waaraan ze zelf natuurlijk ook hard gewerkt hebben - zoals trouwens zovele andere werknemers en zelfstandigen - is dat dan relevant? Bevordert sport de solidariteit en de samenhorigheid in onze samenleving? Als ik kijk naar hooligans en sommige supporters: alleszins niet. Integendeel, het hele spektakel kost de clubs en organisatoren handenvol geld (veiligheidsmaatregelen) en de gemeenschap óók (politie-inzet)... De maatschappelijke relevantie van sport ontgaat mij dus volkomen.

En dat er 'zoveel kijkers' zijn? Met de natte vinger zou ik durven beweren dat het aantal (passieve) sportliefhebbers oneindig veel kleiner is dan de groep mensen bij wie die buitensporige aandacht voor sport ferm de keel uithangt.

Daarmee vond ik het incident gesloten.

Tot donderdag 15 april 2010. Wederom Het Journaal van 7 uur. Begint met een uitgebreid verslag over de vulkaanuitbarsting op IJsland, de stofwolk en waar die naartoe gaat (niemand weet het zeker) en hoelang die blijft hangen (niemand kan het zeggen), het gesloten luchtruim boven Noord-Europa (niemand weet precies tot wanneer), de obligate gesprekjes met de man/vrouw in de straat (die er uiteraard nog minder van weten), het risico voor vliegtuigen die toch zouden opstijgen enzovoort. Merkwaardig: geen woord over de invloed van de aswolk op de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. Ivan De Vadder was er even niet.

En dan, na TWAALF minuten, komt eindelijk de enige vraag die hier maatschappelijk relevant is, omdat álle kijkers er mee zitten en de journaalmakers dáármee hadden moeten beginnen: wat zijn de risico's voor ONS, het gewone volk? Voor onze kinderen, voor de landbouw, voor onze tuinen...? (Gelukkig kregen we een duidelijk en genuanceerd antwoord.)

Maar iemand van de niet-ontslagen VRT-medewerkers zou er toch eens aan moeten beginnen: een nieuw lijstje maken van maatschappelijk relevante onderwerpen voor de nieuwsdienst.

Een pas getrouwd Aziatisch koppel strooit overvloedig graan en ander voedsel ten behoeve van de plaatselijke duivenkolonie op het San Marcoplein. Vijftig meter verder hangt tegen een caféraam een veelzeggende affiche - ingekaderd én achter glas! - om het publiek te waarschuwen de pigeons niet te voeren: strictly forbidden! (Let trouwens op de fraaie weerspiegeling in het glas van de affiche: dankzij het scherpe oog van de fotograaf is zo ook een gebouw aan de overkant te zien. Maar soit.)

Zolang al dat duivengebroed in leven wordt gehouden, kunnen die arme Italianen om de twee jaar ongeveer de helft van hun stad opkuisen en restaureren. Maar daar trekken die uitheemsen zich geen sambal van aan. Vanuit het Verre Oosten komen ze met drommen naar Europa, om hier dan onze voorschriften, normen en waarden aan hun laars te lappen: Jappen, Koreanen, Chinezen, Maleisiërs en andere louche typen gaan hier eens onze beschaving om zeep helpen Maar 't zal niet waar zijn: aanpassen of wegwezen! 

Waar hebben we dat nog gehoord?

Wel, ik heb een oude hobby nieuw leven ingeblazen. Uit onze vrijgezellentijd en de eerste jaren nadat we getrouwd waren, dateert een (bescheiden) collectie lp's, ep's en 24-toerenplaten. Dat zijn, beste kinderen, begrippen uit de jaren 1960. Er bestonden geen cd's, alleen dus dat soort vinylplaten (*) en bovendien moest je die op een bepaald soort platendraaier afspelen, met een arm en een naald. Volgen jullie nog?

Daar kwam trouwens prachtige muziek uit, jullie moeten niet doen alsof cd's en andere nieuwlichterijen sowieso beter, voller, authentieker of kortweg mooier klinken.

Je moet natuurlijk wel zo'n oudmodische platendraaier hebben ('pick-up' in het toenmalige jargon) om die fabelachtige muziek te horen - en wat wil het toeval? WIJ hebben toevallig zo'n draaitafel en die stond redelijk ongebruikt in ons bureau. Dus heb ik alle oude platen die in huis rondslingerden, bij elkaar gescharreld in een - ik moet zeggen: oogverblindende - platenkast, vlak naast de Philips F1275 Platendraaier uit het laatste kwart van de vorige eeuw.

En nu GENIET opa dus de hele tijd.

(*) Voor wie er een smak geld wil tegenaan smijten, maak ik wel 'ns een lijstje van onze verzameling. Opa's moeten ook leven.

... maar toch nog niet helemaal. Er zijn trubbels geweest met de pc, met Belgacom-internet, met de verwarming in huis, met een beetje veel en natuurlijk dringend werk, met de gezondheden van ons tweeën enzovoort. Maar binnenkort komen we weer regelmatig aan jullie oren zagen met onze ideetjes en dada's. Dada!

In een moment van zinsverbrijzeling heb ik mijn blogstukje Ugge, ugge rookverbod (van 3.1.2010) doorgestuurd naar de Facebook-pagina Wij zijn VOOR het totaal rookverbod in cafés van 2012. Het heeft daar een paar dagen op gestaan, overigens zonder veel weerklank. Het voorbije weekend besloot de redactie blijkbaar het stukje prominent bovenaan te zetten, met nogal wat reacties tot gevolg. In twee dagen tijd is ook het aantal bezoekers aan mijn blog met - boenk - 400 gestegen, tot ruim 2000. En ook daar staan wat lovende antwoorden op. Anders zou ik het hier niet vertellen, natuurlijk.

Alle middelen zijn toegestaan om de discussie voor de goei zaak op gang te houden!

Een van de grootste oude boscomplexen in Vlaanderen is het Meerdaalwoud in de buurt van o.m. Sint-Joris-Weert en Blanden in Vlaams-Brabant, met onder meer een uitgebreid reeënbestand. Nu verblijven er nog altijd zo'n 150 tot 200 exemplaren.

Die reeënpopulatie werd steeds moeilijker verzoenbaar met het toenemende autoverkeer op de Naamsesteenweg: de N25 tussen Leuven en Hamme-Mille en verderop naar Namen. In de laatste decennia van de 20ste eeuw gebeurden er per jaar een dertigtal verkeersongelukken waarbij reeën betrokken waren. De meeste aanrijdingen eindigden fataal voor de reeën en vaak was er ook heel wat blikschade aan de betrokken voertuigen - gelukkig nooit menselijke slachtoffers. Maar door het steeds intensievere (en helaas ook snellere) verkeer op de Naamsesteenweg, die dwars door Meerdaal snijdt in de noord-zuidrichting, groeiden de verkeersrisico's. Bovendien hinderde de N25 de vrije beweging van dieren doorheen het hele woud. Niet alleen reeën maar ook heel wat kleinere diersoorten waren daar het slachtoffer van.

Om de verkeersveiligheid te verhogen en de dieren beter te beschermen, werd een dubbel plan gemaakt: een wildraster aan beide zijden van de Naamsesteenweg én een ecoduct als oversteekplaats. Daardoor zou ook het contact tussen dieren uit het oostelijke en het westelijke deel van het woud verbeteren. Voor de plaats en de vormgeving van het ecoduct koos men voor een maximale integratie in het landschap en vooral in het omliggende reliëf. Zeker voor reeën speelt dat een belangrijke rol. Door de huidige inbedding ligt het ecoduct ongeveer op gelijke hoogte met de omliggende delen van het bos. Hierdoor maakt het gewoon deel uit van het boscomplex, en is het veel méér dan gewoon een "brug tussen twee stukken bos".

In 2005 werd het Ecoduct De Warande officieel ingehuldigd. Uit onderzoek is gebleken dat niet alleen reeën en vossen het ecoduct al snel begonnen te gebruiken, maar ook toevallige en onverwachte "voorbijgangers" zoals damherten en everzwijnen.

Sinds de aanleg zijn er geen verkeersongevallen met reeën meer gemeld. Het intensieve gebruik door reeën geeft duidelijk aan dat je de inplanting van het ecoduct een succes kan noemen, maar de combinatie van een ecoduct en een raster werkt nog niet feilloos. Verschillende verkeersslachtoffers in 2007-2008 tonen dat aan (das, damhert, everzwijn). Er moet nog aan gewerkt worden.

Al die wijsheid die ik hier zo gul rondstrooi, komt niet uit mijn duim.Wél uit het prachtige Miradal - Erfgoed in Heverleebos en Meerdaalwoud, Leuven, Davidsfonds Uitgeverij, 2009. Een ideaal cadeau voor mensen die in de buurt wonen, of ook niet.

Naar 't schijnt, zou het Franse lingeriemodel Vanessa Perroncel een relatie gehad hebben of nóg hebben met de captain van de Engelse club Chelsea én met 5 andere spelers van die ploeg. Blijkbaar met groot succes: Chelsea is zowat de beste club van het land.

Dat er bij óns toch nooit iemand op zo'n prachtig idee komt!?

Het Franse presidentje Nicolas Sarkozy heeft zich uitgesproken over de herseninhoud van (de Nederlandse) EU-Commissaris Neelie Kroes. Hij oordeelt dat "zij maar twee hersencellen in haar hoofd heeft en dat ze blij mag zijn dat er geen straffen staan op stommiteiten".

Wat had die "achterlijke Hollandse" dan uitgespookt? Ze had, als EU-Commissaris, bijkomende uitleg gevraagd over de plannen van de Franse regering om de Renault Clio-productie in Turkije te laten gebeuren. Toch geen onbelangrijke kwestie in het West-Europese economische landschap van het komende decennium. Zo'n vraag kon Kroes perfect stellen vanuit haar bevoegdheid en ze werd geruggensteund door de hele Commissie.

Son Altitude Sarko vond het allemaal buitengewoon kras en voelde zich gebeten in zijn minuscuul achterwerkje. In zijn pseudo-keizerlijke hoogmoed besefte hij niet eens dat zulke vragen aan EU-landen vooraf grondig besproken worden. Hij gooide dan maar wat verwijten naar het hoofd van Kroes (dat volgens hem toch maar weinig schade méér kon oplopen) en meteen pronkte zijn fijngevoelige citaat ook op zijn website. Tenminste, een paar dagen. Nadien: spoorloos verdwenen.

Le P'tit Nicolas is vanzelfsprekend diep gefrustreerd en innerlijk gekwetst door zijn eigen kleinheid. Fysiek dan. Altijd loopt er in zijn entourage een gevolmachtigd attaché rond met een houten piëdestal om op onverwachte bijeenkomsten of bij groepsfoto's of op ietwat hogere spreekgestoeltes de president toch op een zeker niveau te tillen. (De attaché beschikt over een aanzienlijk uitgebreidere derrière dan zijn patron: met zo'n meubelstukje in het presidentieel gevolg loop je anders helemaal voor gek, natuurlijk.)

Lichamelijk voelt hij zich dus erg minnetjes, ondanks het voetenondersteunend (en bedrieglijk!) hulpstuk. Maar mentaal kan hij volop zijn gangen gaan met schelden en schamperen en schimpen. Hij trekt zich daarbij vermoedelijk op aan de strategische en "diplomatieke" inzichten van Napoleon Bonaparte, die andere omhooggevallen schurk van 1,65 meter.

Voor bongo staan er in Van Dale twee betekenissen: (1) "bosantilope" en (2) "oorspronkelijk Cubaanse, met de vingers bespeelde trommel". Met dat soort verklaringen komen we er dus niet.

Bongo is tegenwoordig eigenlijk de naam van een bon die je krijgt van geliefde medemensen om er iets speciaals mee te doen. Iets bongo bongo of zo: ergens gaan ontbijten, rafting op de Zenne, de Lesse bootsgewijs beklimmen, op een verloren zondag naar een Belgisch wereldwonder trekken... noem het op, en Bongo organiseert het.

Organiseerde. Want Bongo krijgt er een beetje genoeg van. De aangesloten etablissementen worden overspoeld door Bongobonners, maar ze verdienen daar niks aan (zie De Standaard). En de stille hoop achter het Bongo-idee (mensen komen hier iets proeven en dat valt zó mee dat ze - vooruit dan maar - ook een nachtje boeken in het aangrenzende hotel)..., die hoop kwam helaas niet uit.

Nu wil ik niet vervelend doen, maar mijn vrouw en ik en een bevriend koppel hebben twee Bongo-ontbijten meegemaakt. Eén ervan viel heel goed mee, al kwam de dame des huizes net terug van vakantie en stond haar hoofd nog niet helemaal naar werken. Alla, dat konden we nog begrijpen. Over de tweede ervaring, in een ander etablissement maar met datzelfde koppel, spreken we nu nog altijd in termen van "broodjes om iemands kop mee in te slaan". We denken ook aan de killige vriendelijkheid van het onthaalpersoneel en aan ons vaste voornemen om NIEMAND aan te raden om daar ooit een hotelkamer te gaan bewonen.

Dus Bongo moet de schuld niet meteen op de klant schuiven, zoals ze min of meer proberen te doen in het Standaard-artikel. Een béétje professionele gemoedelijkheid van het horecapersoneel zou wel eens wonderen kunnen doen. 

Dat is mijn oordeel na recente persberichten, bv. in Het Nieuwsblad. Wat scheelt er dan aan ons voedsel? Ten eerste: viezigheid (ze omschrijven dat als "gebrek aan hygiëne" - mon œil...). Ten tweede: etiketten waarvoor je scheikunde, wiskunde, afkortingsleer, Latijn en soms Grieks moet kennen. Kénnen, hé, want dat je dat allemaal ooit gestudeerd hebt, blijkt volstrekt onvoldoende. Je moet je bijscholen. Ten derde - en zéker niet te onderschatten - heerst er in de voedselsector heel wat, euh... boerenbedrog. Dat stond allemaal in een krant die zich katholiek noemt - enfin, een klein beetje toch.

Nu ken ik iemand die daar een oplossing voor heeft: MOI.

We schaffen al dat eten en de tralala die er rond hangt, gewoon af. We doen zoals Frank De Winne, Dirk Frimout en al die andere ruimteverkenners: voortaan eten we alleen maar pillen. Dat moet heel gezond zijn, want al die mannen kunnen redelijk ver reizen en ze zien er nadien toch verbazend goed uit. Met uitzondering misschien van Dirk Frimout, maar die is baron en de adel gaat bij ons nu eenmaal straight bergaf.

Onze revolutionaire voedingspil zal vakkundig vervaardigd worden door boeren, slagers, groentekwekers, vissers en personeelsleden van food-supermarkten - wegens de pil allemaal jammerlijk werkloos geworden - die omgeschoold zijn tot Revolutionaire Pillendraaiers. Zij worden onderworpen aan strenge controles, uitgevoerd door al die voedselinspecteurs, vleeskeurders, hormonenjagers, controleurs van de Boerenbond en curieuzeneuzen van Test-Aankoop, die dus ook hun job kwijt zijn. Zij dienen evenwel eerst wel wat chemisch-technische bijlessen te volgen.

Niks dan voordelen. De weinige eetbare dieren die nog rondlopen, worden geëuthanaseerd en begraven, waardoor de natuur stevig gevoed wordt en geheel zelfstandig haar eigen gangetje kan gaan. Bijna heel Vlaanderen wordt groen en 't zal hier rap gedaan zijn met de global warming!

Geen sprake meer van het traditionele etentje met de buurvrouw: over de haag geef je haar een doosje eetpillen, ZIJ kan er een week mee voort en JIJ hoeft niet meer naar dat gezeur te luisteren.

Stilletjes aan moet ik 's een adres opzoeken in Stockholm. Hoe zeggen ze "Nobelprijs" ook al weer in het Zweeds?

Respect. Er is tegenwoordig geen woord dat méér gebruikt wordt. Voor zowat álles dienen wij respect op te brengen - grotendeels terecht, trouwens.

Maar wat doet La Maison Williams Après Rasage? Haar zo typische en charmante Aqua Velva-aftershavefles (bovenaan op de foto) heeft ze vervangen door een wat knullig, door-de-weeks flaconnetje van dertien in een dozijn (onderaan).

Het vroegere flesje (inhoud 200 ml) hád misschien een jaren 70-design, maar dat komt toch weer helemaal terug? Het huidige recipiëntje is vermoedelijk door een driemaal gebuisde pottenbakker uit Kazachstan "bedacht" en die heeft in één moeite door de inhoud meteen gehalveerd tot 100 ml (naar de prijs heb ik helaas niet gekeken).

Een echte schande is het!

Speciaal voor de sciencefictionfilm Avatar ontwierp de Amerikaanse taalkundige Paul Frommer het Na'vi, de taal die wordt gesproken door het buitenaardse volk in de film. U kunt een Engelstalige Na'vi-taalgids downloaden, met daarin een korte beschrijving van de klankleer, de grammatica en de woordenschat. Interessant voor wie wat uitgekeken is op het Sindarijns van J.R.R. Tolkien en het Klingon uit de Star Trek-reeks.

De tv-reclame voor Bertolli liegt er niet om: vrolijk Italiaans sfeertje, La Mamma druk bezig in de keuken en dampende schalen pasta op ruwe houten tafels. Het zwoele, zwelgende, zwierige, zweverige stemgeluid van Herbert Flack prijst met een zwaar zuiderse tongval Bertolli's producten aan - om het geheel als het ware nóg Italiaanser te laten lijken...

Eigenlijk liegt die reclame wél, althans volgens de kranten - onder meer De Standaard Online. Aan de pesto verde van Bertolli zou er bijzonder weinig Italiaans zijn. In zo'n potje zouden hoogstens twee koffielepels olijfolie zitten, één theelepeltje pijnboompitten (hoewel die een hoofdingrediënt voor pesto zijn) en voorts royaal wat cashewnoten (veel goedkoper dan pijnboompitten), wat kaas (welke, meneer Bertolli?), een grote hoeveelheid onduidelijke olie en vooral massa's basilicum. Ha ja, 't moet er groen uitzien.

Ik vind Herbert Flack een hele goeie acteur, maar zijn onnozel geneuzel voor "Bèèrrtoollie" komt me feestelijk de strot uit. Weg ermee. Flikker die geheel uit hypocrisie opgetrokken reclamespot in de vuilbak, per favore.

De koudegolf lijkt voorbij, maar ik wil het er toch nog even over hebben. Weet u wat het sneeuwwoordenverhaal is? Ik ook niet. Dus even opgezocht. Het is de stellige bewering dat Eskimo's minstens 100 woorden hebben die "sneeuw" betekenen. Bijvoorbeeld: nutagak (poedersneeuw), ayak (sneeuw op de kleren), iglupak (sneeuw voor het bouwen van iglo's - in Zweden vast en zeker te verkrijgen bij Ikea) en nog vele, vele andere.

Welnu, beste lezer, dat is een fabeltje. Allerhande taalkundigen hebben uitgevlooid dat die bewering wellicht maar een halve waarheid is en hoogstwaarschijnlijk niet klopt. Zij vinden dat het verhaal gewoon niet bevestigd kán worden, alleen maar omdat er minstens een tiental Eskimo-talen en nog veel meer dialecten bestaan, vaak alleen maar in gesproken vorm. Voorzichtig wordt naar voor geschoven dat er misschien een 15- tot 20-tal "sneeuwwoorden" in het Eskimo gebruikt worden. Wél staat vast dat Eskimo's héél veel woorden kennen die iets met sneeuw te maken hebben, en da's maar normaal - gezien hun leefomgeving.

Conclusie: het sneeuwwoordenverhaal is eigenlijk een indianenverhaal.

Wie van 't jonge volkje kent deze verzen nog, die wij héél lang geleden als staplied zongen? Er bestaan talloze versies van, de ene al wat minder bijbels dan de andere...

Ene God alleen

Eén, één, één is één.

Ene God alleen, ene Zaligmaker en anders geen.

Twee, twee, twee is twee.

Twee stenen tafelen als gebakken wafelen,

Ene God alleen, ene Zaligmaker en anders geen.

Drie, drie, drie is drie.

Drie patriarchen: Abraham, Isaak en Jacobus.

Twee stenen tafelen als gebakken wafelen,

Ene God alleen... (enz.)

Vier, vier, vier is vier.

Vier evangelisten, die de waarheid wisten.

Drie patriarchen, twee stenen tafelen,

Ene God alleen...

Vijf, vijf, vijf is vijf.

Vijf dwaze maagden die de hemel vaagden.

Zes, zes, zes is zes.

Zes kruiken wijn die op de bruiloft van Kana zijn.

Zeven, zeven, zeven is zeven.

Zeven sacramenten zonder complimenten.

Acht, acht, acht is acht.

Acht zaligheden voor ons hier beneden.

Negen, negen, negen is negen.

Negen koren der engelen, die aan de hemel bengelen.

Tien, tien, tien is tien.

Tien geboden des Heren, die we moeten eren.

Wellicht heeft niemand hier ooit van haar gehoord: Veronica Guerin. Aan haar naam te zien zou je niet zeggen dat het om een Ierse gaat. In de jaren 1990 begon ze als journaliste te schrijven over de criminaliteit in haar land. Aanvankelijk deed ze dat nog erg omfloerst en gebruikte ze bijnamen voor de Ierse topcriminelen. Meer en meer ging ze zich verdiepen in het drugsmilieu, en dat leverde haar eerst een flink pak slaag op en daarna een schotwonde, doodsbedreigingen, bedreigingen om haar zoontje te ontvoeren en te verkrachten... Ze kreeg dag en nacht politiebescherming. Toch werd ze op 26 juni 1996 doodgeschoten door een huurmoordenaar: een bijrijder op een motorfiets die zich naast haar auto wrong toen ze voor een verkeerslicht stond te wachten.

Einde verhaal, zou je denken. Vergeet het.

In Ierland was de verontwaardiging om haar dood zo groot dat de regering op korte tijd enkele wetten uitvaardigde om criminelen te treffen in hun dierbaarste bezit: geld. Bezittingen die uit misdaad voortkwamen, konden voortaan door de overheid aangeslagen worden. In de jaren na Guerins dood daalde de criminaliteit in Ierland sterk (hoe het nu is, weet ik niet) en werden haar belagers, bedreigers en moordenaars zwaar veroordeeld én grotendeels onteigend. Veronica Guerin werd in haar vaderland echt een monument.

Over haar leven zijn een paar films gemaakt. Eén ervan, met Cate Blanchett in de hoofdrol (gisteravond laat te zien op de Nederlandse televisie), is behoorlijk waarheidsgetrouw.

Godfried Bomans rijmde ooit het onsterfelijke kwatrijn:

Ik zit mij voor het vensterglas

onnoemelijk te vervelen.

Ik wou dat ik twee hondjes was,

dan kon ik samen spelen. 

Van de week zat ik ook voor het raam, niet omdat ik mij eindeloos verveelde, maar om het volmaakt witte sneeuwtapijt te bewonderen dat zich uitstrekt over de velden waar ik vanuit mijn bureau op kijk.

En plotsklaps vroeg ik me af: waarom hebben de mensen het altijd over "zwarte sneeuw zien" in de betekenis van: armoede en miserie meemaken. Akkoord, binnen enkele dagen, als de hopen sneeuw gaan smelten, zullen we heel wat grijsachtige smurrie zien en sommigen zullen dan klagen: "Miserie, miserie", maar wat heeft dat met armoede te maken?

'k Zal 't eens uitleggen, zie. Oorspronkelijk ging het om iets uit het verleden: mensen hadden het zó zwaar en lastig gehad dat ze iets gezien hadden wat helemaal niet bestond, maar wel erg verschrikkelijk en vies klonk: zwarte sneeuw, dus. Niemand kende dat vroeger: er reden immers geen auto's, vrachtwagens of tractoren die de blanke sneeuw omtoverden in het grauw-zwarte goedje dat we nu kennen. Hoewel sommige gewezen sukkelaars getekend waren door hun vroegere armoedige en ellendige bestaan, hadden ze het tóch gepresteerd om er weer bovenop te komen en was er geen sprake meer van zwarte sneeuw. Zo zit dat.

Geniet nog een paar dagen van de witte sneeuw...

The Lady of Shalott" is a Victorian poem or ballad by the English poet Alfred, Lord Tennyson (1809-1892). Like his other early poems "Sir Lancelot and Queen Guinevere" and "Galahad" the poem recasts Arthurian subject matter loosely based on medieval sources. In this case the ballad is sung by the Canadian folksinger Loreena McKennitt with her beautiful voice. 

Als je bij het begin ingezoomd hebt op deze blog, wil de video niet starten. Keer dan terug naar het oorspronkelijke formaat met de Ctrl- en de min-toets.

Je staat aan kassa 4 in Delhaize, Carrefour - whatever - en je hebt net moeizaam al je boodschappen op de band gelegd. Je ziet dat kassadame nr. 4 druk bezig is met de klant vóór jou en dat ze het plots een beetje benauwd krijgt. Jawel, hoor: één product heeft zijn streepjescode verloren of er is domweg nooit een prijs op gezet. Wat zich daarna afspeelt, is pure slapstick.

Kassa 4 brult naar kassa 1, want dáár staat de binnenhuismicrofoon. Kassa 1 vangt het gebrul wonderwel op, weet dan al lang hoe laat het is en grijpt naar het communicatiemiddel waar zij - vandaag toch - de baas over is. Er volgt een amper verstaanbare dienstmededeling voor rekkenvuller Jacques of chef de rayon Thierry. Of ze zich ten spoed...ste will... begev... naar kas... 4?

Minuten gaan voorbij. En wie daagt daar op? Slof, slof: Jacques/Thierry. Het product wordt hem van verre getoond, hij vraagt nog: "Keuken?", die van de kassa antwoordt: "Nee, Badkamer!" en hij weer weg. Ettelijke minuten. Dan volgt het verlossende antwoord, gewoon met de menselijke stem van Thierry/Jacques: "Twee euro dertig!" De repliek luidt: "Merci, en doe goe voesj.'

Nu heb ik een gouden tip voor alle supermarkt-topmanagers. Zouden we - en ik bedoel natuurlijk: jullie, daarboven, met jullie fraaie bonussen - het niet zó kunnen regelen dat de prijs van álle koopwaar in jullie magazijnen ergens in de buurt van de kassa's opgeschreven staat? Op een schoolbord, of zo. Met krijt. Want morgen zijn de prijzen alweer opgeslagen - héél soms: afgeslagen - en je moet dat bord toch meteen kunnen aanpassen...

Of doen we het serieus? ALLE PRIJZEN COMPUTERGEWIJS OPSLAAN IN DIE HYPERTECHNOLOGISCHE KASSA'S VAN JULLIE...

Wat denkt u dáárvan? Nondeju!

Giotto di Bondone, De drie wijzen bij de Pasgeborene (ca. 1306)

Dit en andere prachtige fresco's van Giotto hebben wij, samen met Marie-Rose en Jef, in mei 2009 staan bewonderen in de Capella di Scrovegni in Padua. 

Door een speling van het lot wonen mijn vrouw en ik al meer dan 30 jaar naast háár broer en diens vrouw. Broer Jos is professor en doctor in iets wetenschappelijks en berucht in de familie en de wijde omgeving omdat hij mordicus wil bewijzen dat ze in de middeleeuwen zeker niet moesten onderdoen voor de mannen van de renaissance of zelfs van de moderne tijd.

Zijn vrouw heet Marie-Noëlle of Tantemien of kortweg Mien. Zij was vroeger leerkracht, voedde 3 kinderen op, steunde haar man die hoog in de wetenschappelijke sfeer vertoefde, maar probeerde hem ook - herhaaldelijk, doch vruchteloos - in te tomen.

Als mensen ons vragen hoe het is om naast hen te wonen, moeten wij altijd eens achter ons oor krabben. Naast Marie-Noëlle wonen is géén probleem. Vroeger babbelden wij over de kinderen en roddelden over school, nu babbelen we over de kleinkinderen en roddelen over de rest van de wereld. Zij en mijn vrouw handwerken samen, ruilen patronen en "stofkes", trekken er met z'n tweetjes op uit naar quiltwinkels en hobbybeurzen, zij werken mee aan een handwerkmarkt-voor-'t-goeie-doel, zij lezen mekaars boeken, kijken naar elkaars video's en dvd's, en durven al eens klagen over hun man. Dat lucht op.

Tot zover: alles dik in orde.

Maar bij Marie-Noëlle woont natuurlijk Jos, en dat is, euh... ánders. Jos houdt er van die rare gewoontes op na. Op de onmogelijkste uren laat hij zijn orgel dreunen of zijn piano bonken, hij komt bij nacht en ontij thuis en slaat dan meestal alle vier de autoportieren eens open en dicht, hij vertrekt vóór dag en dauw, bij voorkeur onder luid getoeter, hij komt over ons terras aansluipen en trommelt dan luid op ramen en deuren om zijn komst aan te kondigen, hij rijdt zijn gras af - en dat mág hij, maar toch niet om de drie dagen...

Kortom, een vermoeiende mens.

En het is er absoluut niet op verbeterd sinds hij zich een paar jaar geleden op een nieuwe bezigheid heeft gestort: koken! Of beter gezegd: allerlei etenswaren uitproberen in combinaties die je niét vindt bij Piet Guysentruyt, de Boerinnenbond of in Libelle, maar die daar juist ten stelligste worden áfgeraden.

Jos probeert het dan tóch.

Die avond hebben de genodigden meestal niet veel honger en willen ze "toevallig" vroeg naar huis. Kort nadien vormt er zich een lange rij aan 't dichtstbijzijnde frietkot. Meestal krijgen WIJ dan een telefoontje: of we morgen de rest komen opeten? Dan kijken we naar elkaar, zuchten onhoorbaar diep, zeggen: "Ja, met veel plezier" - en weten dat we weer drie dagen krom zullen liggen van de buikkrampen.

Die voedselcombinaties zijn dus geen onverdeeld succes. Maar echt hallucinant wordt het pas als het gaat om speciale ingrediënten die Jos in 't diepst van zijn gedachten denkt nodig te hebben.

TANTEMIEN: Ik heb roze en grijze garnalen meegebracht, maar gespikkelde heb ik niet gevonden.

JOS: Geen gespikkelde garnalen? Mien! Hoe kan dát nu?

TANTEMIEN: Jamaar, zijde wel zeker dat dat bestaat?

JOS: Da zou'k geloven! In de 9de eeuw vertelden ze al in de Reis van Sinte-Brandaan dat hij op de oceaan een vis tegenkwam met een bos op zijn rug, en daarin zaten garnalen en die waren gespikkeld. Zeker weten!

TANTEMIEN: Tja... In den Delhaize wisten ze daar toch niks van. En groene saffraan kenden ze ook al niet...

JOS: Watte? Hoe is 't godsmogelijk?! Al lang voordat Marco Polo naar China ging, wisten ze hier al dat...

Waarop een tirade volgt over wat ze in de vroege middeleeuwen al allemaal wisten en kenden en konden en wat voor prutsers en blaaskaken er nadien het hoge woord kwamen voeren in de cultuurgeschiedenis en in den Delhaize, hoewel ze vanzeleven niet gehoord hebben van gespikkelde garnalen, gemarineerd in groene saffraan. Het hele exposé wordt doorgaans besloten met enkele bijzonder onchristelijke krachttermen die weliswaar buitengewoon pittoresk klinken, maar niet voor herhaling vatbaar zijn.

En tóch wonen wij hier graag.

Volgens de kranten was "het woord van het jaar 2009" in Engeland defriend en ook bij ons ontvrienden. En in Zwitserland: minarettenverbod. Géén grap.

Het bekvechten over het rookverbod in horecazaken laait weer hoog op. Wat daarover door sommigen geschreven wordt op de lezersforums van Vlaamse én Nederlandse kranten, behoort tot de grootste onzin aller tijden.

Vooraf dit: ik heb niets tegen rokers - want zelf jarenlang gerookt - maar wél tegen rokers in publieke ruimtes, hier kortweg "publieke rokers" genoemd. De hardliners onder hen schijnen maar niet te kunnen begrijpen dat anderen daar last van hebben. Al járen gebruiken ze in deze discussie "argumenten" die nergens op slaan en draaien ze redeneringen vlotjes om. Of ze lezen niet wat er staat. Of ze beginnen te schelden: overigens typisch voor een achterhoedegevecht.

"De uitlaatgassen! Consequent zijn! Verbieden, die auto's!" Hoeft toch helemaal niet? De schadelijke uitstoot zoveel mogelijk beperken, dat wel, en daar wordt aan gewerkt. Sigaretten verbieden hoeft evenmin. Alleen de hinder beperken, en ook daar maken we vorderingen: in theaters en bioscopen, in scholen en ziekenhuizen, in vliegtuigen (wie protesteert daar nog tegen het rookverbod?), op het werk, in restaurants en eetcafés... en er volgen nog maatregelen. Zodat de - onbetwistbare - schade uiteindelijk beperkt zal blijven tot wie (dénkt dat hij) er zelf in alle vrijheid voor kiest.

Overigens rijden auto's bij mijn weten niet in een afgesloten ruimte en hebben ze bovendien ook een economisch nut. Kan iemand mij eens het economisch nut van roken uitleggen? (En zwijg asjeblief over de hoge tabaksaccijnzen ten voordele van de staatskas, want dan vergeet je gemakshalve de torenhoge kosten ten laste van de gemeenschap om terminale rokers te verzorgen. Hetgeen - zoals we allemaal drommels goed weten - héél lang kan duren.)

"En schaf dan ook de drank maar af. Laat ons allemaal azijn drinken." Waarom? Zolang het innemen van alcohol niemand stoort, is er geen probleem. En als een drinkebroer hinderlijk wordt, krijgt hij het dringende verzoek het pand te verlaten.

"Niet-rokers zijn toch niet verplicht in een rokersruimte te zitten!" Gelukkig zijn er intussen meer en meer restaurants waar het totale rookverbod gehandhaafd wordt. Maar cafés? En zou het trouwens niet zó moeten zijn dat cafébezoekers die iets extra's willen (niet alleen een pint of koffie drinken, maar ook nog roken), dan maar zélf op zoek moeten gaan naar een geschikter etablissement? Rokers vormen een kleine minderheid: waarom moeten anderen zich dan naar hén plooien?

"Hoffelijkheid tegenover rokers!" Niet-rokers willen niets speciaals. Sommige rokers wél: roken in een voor alle publiek toegankelijke ruimte. Het minste dat ze kunnen doen is vragen of het niet stoort. Of moeten niet-rokers er zich misschien voor excuseren dat ze er zijn? De opperste vorm van hoffelijkheid. Van één kant dan, dat wel.

"Respect voor rokers a.u.b.!" Verstokte publieke rokers weigeren pertinent hun sigaretten op zak te houden in openbare ruimtes. Louter en alleen voor hun eigen plezier en genot (om het woord "verslaving" niet te gebruiken). De anderen kunnen de pot op. Verdient dat veel respect...? En brengen publieke rokers ook respect op voor andere verslaafden?

"We roken voor de gezelligheid. Als het niet meer mag, blijven we weg!" Dus de gezelligheid van een café heeft vooral te maken met mogen roken? Fraai compliment voor cafébazen en -personeel!

"Roken toelaten in cafés en restaurants, dat helpt tegen de verzuring." De graad van verzuring zou bijgevolg deels afhangen van het al dan niet mogen roken op café? Wie daarover nog maar éventjes nadenkt, kan maar tot één conclusie komen: wat voor een rammelende, kinderachtige en lachwekkende "redenering" is me dat? Is de verzuring soms toegenomen sinds het rookverbod in restaurants? Zitten kantoren, scholen, ziekenhuizen en vliegtuigen misschien vol met verzuurde rokers?

"Rookvrije horecazaken zullen geen volk meer over de vloer krijgen! De economie gaat eraan kapot!" Wie herinnert zich niet de felle protesten van horeca en middenstand toen de eerste (autovrije) winkelwandelstraten ingevoerd werden? Ook toen zou de halve economie naar de vaantjes gaan. Nu véchten ze voor zo'n locatie. Denk aan de doemgedachten in Groot-Brittannië en Italië toen daar, nog niet zó vreselijk lang geleden, een rookverbod in bioscopen werd ingevoerd: het zou "de dood van de cinema" worden. En zijn er minder passagiers omdat er in vliegtuigen niet gerookt mag worden - nota bene soms vele uren aan één stuk? Toch krijgen we nu precies dezelfde non-argumenten te horen als het gaat om het rookvrij maken van cafés, waar de gemiddelde consument pakweg een uurtje zit.

***

Nog één bedenking. Zowat iedereen vindt rook hinderlijk: uitlaatgassen, fabrieksschouwen, verbrandingsovens, een walm die uit de open haard naar binnen slaat, rokende houtkachels, de buurman die een vuurtje stookt in zijn tuin... - naargelang het geval gooien we dan de ramen open of dicht. Ook onfrisse geurtjes vinden we vies: met z'n allen willen we het zo hygiënisch mogelijk houden en besteden we jaarlijks honderdduizenden euro's aan lotions, reukstoffen en opfrisproducten.

Er is maar één uitzondering. Rokersrook in een publieke ruimte waar we gezellig samen iets zitten te drinken: die mogen we niet hinderlijk, vies, onhygiënisch - laat staan ongezond - vinden. Daar mogen we niets tegen ondernemen. Want dan zijn we onverdraagzaam. Of in Nederland: intolerant.

Onlangs een kop gezien op de website van een krant: "Honderdjarige springt uit vliegtuig". Mij meteen afgevraagd hoe zo'n bejaarde de deur open kan krijgen zonder dat dat een béétje opvalt.

Even later in een andere krant: "Honderdjarige maakt eerste parachutesprong". Vraag beantwoord.